Μαθήματα για θύματα Σχολικού Εκφοβισμού

Ημέρα κατά του Bullying: Θεωρώ σημαντικό να μοιραστώ το δικό μου μήνυμα.

Όσες φορές και με όποιον τρόπο κι αν σε κοροϊδέψουν/ σε πειράξουν, μην τους αφήσεις να σε τρομάξουν. Μην τους αφήσεις προπάντων να σε αλλάξουν. Κι αν γίνει αυτό ας είναι προς το καλύτερο. Υπάρχει σε όλες τις καταστάσεις κάτι χρήσιμο.

Από πολύ μικρή ηλικία μπορεί να σε κάνουν να ανακαλύψεις πως είσαι πιο δυνατός από όσο νομίζεις (δύναμη πιο σημαντική είναι η ψυχική κι όχι η σωματική) και με ποιο τρόπο δεν θα σε ενοχλεί ο καθένας ό,τι κάνει κι ό,τι πει.

Μπορεί αυτοί να γίνουν η αιτία να συνειδητοποιήσεις, εφόσον βρεθεί κάποιος να το συζητήσεις, κι ας μην το πιστέψεις στην αρχή, πως κάθε πείραγμα- κοροϊδία αποκαλύπτει του άλλου πρόβλημα κι όχι δικό σου. Δεν είσαι εσύ χοντρός, φυτό, χαζός αλλά αυτός κομπλεξικός και ζηλεύει κάτι άλλο παραπάνω που έχεις, ακόμα κι αν τότε δεν μπορείς να το δεις.

Το μάθημα πως τα λόγια και η συμπεριφορά έχουν αίτια εσωτερικά που διαφέρουν από τα προφανή μαθαίνοντας το από νωρίς θα σου γίνει μάθημα ζωής, θα σε βοηθήσει να αναπτυχθείς. Και θα ρθει η στιγμή που θα 'σαι πιο σοφός/η και θα μπορείς να καταλαβαίνεις τους ανθρώπους -πολύ ευρύτερα από τα πειράγματα- και να συμβουλεύεις τους άλλους. Ακόμα μπορεί και να σπουδάσεις πάνω σ αυτό, αν σε ενδιαφέρει.

Όμως σημαντικότερο είναι πως θα έχεις μια όμορφη ζωή (τίποτα και κανείς δεν μπορεί να σε εμποδίσει, αφού δεν το κατάφεραν αυτοί, ίσα ίσα που στην εξέλιξη σου έχουν βοηθήσει) με παρέα μεγάλη, καλή και με αγάπη πολλή, θα 'χεις ο, τι σου αξίζει. Γιατί εσύ πρώτος τον εαυτό σου θα έχεις αγαπήσει για να τον υπερασπιστείς, γιατί θα ξέρεις τι αξίζει και πώς να το διεκδικείς.

Κι όταν πραγματικά αυτή την φάση την έχεις ξε-περάσει, θα μπορείς να συγχωρείς -θα 'χεις ήδη συγχωρήσει- εως και θα ευχαριστείς, τους "εχθρούς", τους "κακούς" και τους "βασανιστές" σου. Γιατί πια, πιο σωστά, θα πιστεύεις πως δεν υπάρχουν κακοί, παρά μόνο αδύναμοι που το παίζουν δυνατοί, και, τόσο παράδοξα, τελικά εσύ θα έχεις από αυτούς ωφεληθεί.

Θα ξεχάσεις πολλά, αργά ή γρήγορα - το πιθανότερο από άμυνα - και δεν θα θυμάσαι συγκεκριμένα όλα τα περιστατικά, μα αυτό που θα σου μείνει, έστω κι υποσυνείδητα, θα είναι όσα σου έδωσαν ως εμπειρίες μαθήματα.

Κι απορείς εν τέλη, Οι άλλοι άραγε ξεχνούν; πως μαθαίνουν να συγχωρούν; πως μαθαίνουν να αντέχουν; αν δεν πληγωθούν, στριμωχτούν, διωχθούν..

Μπορεί κι αυτούς να τους συμβούν αλλά αργότερα. Εσύ τα πέρασες νωρίς, σαν την αναιμοβλογιά, κι έφτιαξες αντισώματα. Να λες πάλι καλά.

Μόνο να ζείτε, αν αυτό που λένε αληθεύει, μην αυτοκτονείτε παιδιά! Η καλύτερη είναι η συνέχεια.

Υ. Γ Ξεχωριστό "ευχαριστώ" και προτροπή στην (κάθε) μαμά να δείχνει την άλλη πλευρα.

"..may you live in intersting times.."

Φοβάμαι...

Κλαίω...

Ένας κόμπος στο λαιμό.

Ένα βάρος στην ψυχή.

Μ' ακούω που αναπνέω...

Είμαι ζωντανή..

Και τι;

Αρχίζω να υποπτεύομαι πως είναι μεγάλη ευθύνη αυτή.

Κάθε στιγμή που υπάρχω για 'μένα είναι σημαντική.

Είναι ασήμαντη όμως για τους άλλους,

για τον κόσμο ταπεινή,

εάν δεν συνεισφέρω σ' ο, τι σ' αυτόν συμβεί.

Νιώθω τόσο μικρή.

Διαισθάνομαι όμως κιόλας πως είμαι δυνατή.

Κάτι μέσα μου λέει -κάνει ξαφνικά να αποκαλυφθεί-

πως αν και είμαι πιεσμένη, εγκλωβισμένη, είμαι τόσο ορμητική.

Ίσως πλησιάζει η στιγμή που κάτι θα εκραγεί.

Ίσως δεν είναι άλλη μια φορά μια τρέλα νεανική.

Ίσως και κατά βάθος να ποντάρω ακριβώς εκεί.

Τον κόσμο των αλλάζουν οι "τρελοί".

Οι τόσο τρελοί που, με το συναίσθημα καταρρακωμένο, υποκινούνται από τη λογική

 να μην φοβούνται να πεθάνουν αναζητώντάς τη, διψώντας για ζωή.

Αυτοί που πονάνε και κλαίγοντας χτυπάνε τον αντίπαλο, ο καθένας για να αμυνθεί,

εφοδιασμένος μ' όσα έχει στερηθεί.

Δεν τους νοιάζει η πληγή να εξωτερικευθεί.

Δεν είναι τόσο τρομερό το αίμα.

Λες και δεν έχουν ξαναδεί.

Η γεύση του άραγε να 'ναι γλυκιά ή πικρή;

Όταν τρέχει απ' το μέτωπό σου.

Το θέαμα φρικτό όταν το πρωτοείδα ως φωτογραφία σε περιοδικό.

Τώρα που γράφω η ίδια γι' αυτό φαντάζει ιερό.

Όμως δεν ξέρω αν τολμάω να το ζήσω εγώ.

Μπορεί- μακάρι να μην είναι απαραίτητο.

Είναι ηρωικό.

Είναι λυπηρό.

Μάλλον δεν έχω το θάρρος.

Ωστόσο, έχω το θράσος να το διαπραγματευτώ.

Απλά γράφω ο,τι σκεφτώ.

Με κόκκινο.

Τι υποκριτικό.

Η ομοιοκαταληξία είναι γελοία.

Ίσως γίνομαι κι εγώ,

καθώς μιλώ για πράγματα που δεν μπορώ απόλυτα να ενστερνιστώ.

Μα εκείνο που είναι αληθινό

είναι το ο,τι καταλαβαίνω πως ζω σε "ενδιαφέροντα καιρό"

και ψάχνω να βρω τι θέση έχω σ' αυτό.

Παθητική; Ενεργητική;

Κι όλο πλησιάζει εδώ το εκεί..

Πολιτικές πολύ παιδικές σκέψεις

Πριν από τις πρώτες μου εκλογές κι οι σκέψεις που περνάνε απ' το μυαλό μου
είναι πολλές. Σε κατάσταση χάους, όπως του '36  δεν ξέρει κανείς
τι να διαλέξει. Τόσοι υποψήφιοι, κι όμως υπάρχει έλλειψη επιλογών. Κάτι λείπει.
Δεν είμαι η μονή πιστεύω που δεν ξέρει πού ανήκει. Κάποιοι ίσως ψηφίσουν ότι
τους πουν οι γονείς τους. Εγώ, κι ας ξέρω τις απόψεις του καθένα, κι ας έχω
συζητήσει επιπλέον μαζί τους τελευταία, δεν νιώθω πως ταιριάζουνε απόλυτα σε
εμένα.
   Και μέσα σ' όλη μου την "ωριμότητα" έχω την τρελή
ιδέα, επιθυμία μου απ' το δημοτικό (αδιάφορο το ότι ενηλικιώθηκα) να κάνω
κάτι που έμαθα σ' αυτό. Θέλω πάνω σε ψηφοδέλτιο λευκό, ώστε να μη στοχοποιώ
κανένα συνδυασμό, να βάλω το χέρι μου και να ζωγραφίσω το περίγραμμα της
παλάμης μου. Έτσι για να αφήσω το στίγμα μου. (Ξέρω πως η παλάμη μου θα
παραβλεφθεί απ' αυτούς που ξενυχτάνε να μετράνε τις ψήφους όσων ξέρουν που θα
πάνε.) Θα άφηνα το δακτυλικό μου αποτύπωμα, αλλά φοβάμαι μήπως καταλήξει στην
αστυνομία. Όσο κι αν φανεί βλακεία. Φοβάμαι γιατί δεν ξέρω πως
λειτουργεί αυτή η δημοκρατία. Μέχρι να μάθω, είναι πραγματικά αυτό που μου
'ρχεται εντονότερα να κάνω. Δεν βρίσκω να με αντιπροσωπεύει κανένας και τίποτα.
Γι' αυτό καταλήγω πως το περίγραμμα του χεριού μου με αντιπροσωπεύει απ' όλα
καλύτερα.
   Για να εξηγηθώ, δεν το εννοώ σαν φασκέλωμα. Περισσότερο το
φαντάζομαι σαν το σημάδι που θα άφηνα όταν ορκίζομαι. Σαν να χτυπούσα το χέρι
μου στο τραπέζι δυναμικά. Σαν ίσως να σήκωνα το χέρι μου για να
μιλήσω στην τάξη, όπως τόσα χρόνια μέχρι τώρα με έχουν διδάξει. Όμως,
στην αταξία, ομολογώ, δεν ξέρω τι να πω. Νιώθω πως κάτι θέλω να πω. Μα σ'
αυτό δεν μπορώ να συγχρονιστώ με τη φωνή κάποιου άλλου. Μα δεν θέλω και να
απέχω. Δεν θέλω. Θέλω να δείξω πως κάτι έχω να πω.
   Νιώθω σαν μωρό, που τώρα γνωρίζει τον κόσμο. Για να τον μάθω
όμως δεν θέλω - κι εκεί διαφέρω- τους μεγάλους να μιμηθώ. Ούτε να ψελλίσω
δεν μπορώ. Κι όμως κραυγάζω για να εκφραστώ. Κι ας μη με καταλαβαίνουν οι
άλλοι. Κι ας μη με καταλαβαίνω ούτε εγώ. Είναι ανάγκη.
   Γυρίζοντας στην παλάμη. Θέλω να βουτήξω το χέρι μου στη
φρουτόκρεμα που με ταΐσανε, ή καλύτερα στις δαχτυλομπογιές που έχουν χρώμα.
Έπειτα να αγγίξω τα πάντα γύρω μου, να τα πασαλείψω. Έτσι για να κάνω κάτι. Σε
αυτό το γκρίζο κόσμο για να δημιουργήσω. Για να δω τι μπορώ να κάνω.
"Μαμά, κοίτα τι μπορώ να κάνω!"
   Δεν νομίζω πως είμαι έτοιμη να ψηφίσω. Θα 'θελα να
μπορούσα να τους κάνω όλους πέρα, κι όπως με απωθούν, να τους απωθήσω. Πιο
πολύ θα ήθελα με την παλάμη μου τα μάτια μου να κλείσω και όλα όσα
συμβαίνουν γύρω μου να τα αγνοήσω. Πως, π.χ. ...
   Την ίδια στιγμή, συνομήλικά μου παιδιά, με τις δικές τους
παλάμες, χαιρετούν φασιστικά. Τολμώντας να μπω στο δικό τους μυαλό θα μπορούσα
να πω "Μόνο αν βρω κάποιον που μπορώ να εμπιστευτώ, να με πάρει από το
χέρι, την παλάμη μου θα κλείσω. Θα την σφίξω κι όσους με χτυπάνε θα
χτυπήσω!" Αυτούς που τους χτυπάνε_ Τι κι αν αστοχήσουν...; Άλλοι δεν
ξέρουν τι πρέπει να ψηφίσουν κι αυτοί δεν ξέρουν ποιόν πρέπει να
χτυπήσουν.
   Οι άνθρωποι πεινάνε. Οι κοινωνίες πονάνε. Κι εμείς δεν
ξέρουμε προς τα πού μπουσουλάμε.

Συνειδητοποιείς;

Αλήθεια, 
συνειδητοποιείς
πως κάθε μέρα
η καρδιά σου, οι πνευμονές σου, 
άπειροι μηχανισμοί στο σώμα σου 
από τα κύτταρα μέχρι τα όργανά σου 
δουλεύουν ασταμάτητα 
μόνο και μόνο για να μπορείς εσύ να ζεις;!
Εκμεταλεύσου το δώρο τους 
και φρόντισε η ζωή σου να μετράει. 
Χαμένος ο κόπος τους μην πάει..